Thomas Laurén: romantiek en elektronische muziek
Ik heb kunst en management gestudeerd, maar was daar een recalcitrant figuur. We leerde er management modellen toepassen om kunst te verkopen. Ik geloof daar eerlijk gezegd niet in. Kunst en in mijn geval muziek is een expressie van de ziel. Kunst is niet gerelateerd aan vraag en aanbod. Wat lady Gaga doet of Tiesto is een concept, er is een hele groep mensen bij betrokken om dat concept te bouwen.
Het artefact For the love of god van Damien Hirst is ook commercieel een succes? Is dat dan ook nog kunst?
Zij (gaga en tiesto) zijn begonnen met iets moois en puurs, maar zijn het daarna gaan kopiëren. Het origineel wordt in een ander jasje gestoken, of zeg maar sok. Iets om de massa in hapklare brokken te voeren. Het is dan geen kunst meer. Daarom lukt het maar weinigen om van de kunst te kunnen leven.
Na het wereldwijde succes van Damien Hirst heeft hij een expositie georganiseerd waarin hij dieren op sterkwater voor miljoenen per stuk heeft verkocht, is dat niet ook copieren van een concept?
Ik heb hem nooit gesproken. Ik vind het moeilijk om er iets over te zeggen. Passie, ziel en zaligheid, dat vormt de kunst. Als je commercieel succes hebt zou ik mijn naam gebruiken om er wat geld mee te verdienen. Maar ik zou wel willen dat mijn werk iets blijft toevoegen. Het ontbrekende stukje van de taart en daar probeer je je weg in te vinden.
Een filosoof schreef ooit: "Zet geen vraagtekens bij de dingen die je niet weet maar zet ze bij de dingen die je weet."
Je vertelde dat je platen uit brengt omdat je de wereld die mooie dingen wilt laten zien. Wil je dan geen reclame maken voor die platen, zodat ze meer bekendheid krijgen? Het is niet leuk om een toneelstuk op te voeren in een leeg theater?
Ik wil werken om binnen vijf of tien jaar een volle zaal te krijgen. Het feit dat een nummer wordt uitgegeven, geeft het intrinsiek z’n waarde. Ik heb een hekel aan advertenties en schreeuwerige reclames. Optreden, je eigen stijl laten zien, dat is wat mij betreft de manier om bekendheid te verwerven.
Op dit moment ben ik bezig met een radio versie voor een van mijn nummers. Het kost me zoveel moeite. Ik vind dat ik mijn nummer aan het verkrachten ben. Het nummer duurt acht minuten, daar moet ik er vijf van weggooien. Elk stuk van die acht minuten vind ik de moeite waard.
Ik verwacht van mijn publiek dat ze nieuwsgierig zijn, dat ze zelf op zoek gaan naar nieuwe dingen. Misschien is dit een tekortkoming van mij. Ik weiger commerciële activiteiten te ontplooien.
Wat vind je dan van de veranderingen die het festival Lowlands heeft doorgemaakt? De eerste jaren was de diversiteit van het festival doorgevoerd in elk aspect van de organisatie, van de muziek tot het eten. Nu is de programmering nog even divers maar voor het eten kun je alleen nog maar terecht bij de V&D of Hema?
Om eerlijk te zijn, ik ben nog nooit op Lowlands geweest. Dit jaar wordt de eerst keer. Blijkbaar is er voor gekozen om bepaalde charme die zo´n event heeft in te leveren voor commercieel gewin. Aan de andere kant, het festival is natuurlijk enorm gegroeid. Misschien is het niet mogelijk om zoveel diversiteit aan te bieden voor 60000 man. Je zou het jezelf in ieder geval vreselijk moeilijk maken.
Zelf presteer ik wel het liefst onder die druk, met zo´n uitdaging. Kunstenaar zijn is niet gemakkelijk, kost wat kost doen aan zelfexpressie. Neem Jeff Buckly, hij legde zoveel nuance en gevoel in zijn muziek, probeer dat maar eens te evenaren zonder jezelf te verliezen. U2 was in het begin ook vernieuwend maar na twintig jaar is het behoorlijk uitgekauwd geworden. Creativiteit blijft een ongrijpbaar fenomeen.
