een Zanzibar club vol Singer Songwriters
Tekst en fotografie: Erik Ros
Singer / songwriter betreden een podium. Enkel gewapend met gitaar en stem willen ze een publiek vermaken. Het is een moedige onderneming, zeker aangezien het publiek van vandaag de dag uit enorm veel amusement te kiezen heeft.
Duncan Ewart zetten vooral zijn stem in. Hij zingt over zijn leven in Liverpool, over relaties met vrouwen. Zijn stem is heldere, zijn toon passievol. De nummers lopen vlot. Het gitaarwerk is eenvoudig maar doeltreffend. Het is een jongen aan het begin van zijn muzikale carrière.
De voornaamste troef in handen van Neil Campbell is zijn gitaarwerk. Het duurt wat lang voordat het optreden aanvangt omdat hij eerst zijn Spaanse gitaar stemt. Dat kost tijd. Hij legt uit dat hij een aantal instrumentale werken gaat spelen en een paar nummers met zang.
Hij zet zijn eerste nummer in en direct is duidelijk dat Neil Campbell een gitaar virtuoos is. Een kalme melodie meandert de zaal in. Het publiek houd op met praten. Alle aandacht gaat richting de man op het podium. Het lied vordert en het geluid komt in een stroomversnelling, woest kolkend stroomt het over het publiek uit. Dan vloeien de gitaar tonen uit in een kalm meer. Uitbundig geklap volgt op de laatste noot van het nummer.
Het tweede nummer bevat naast gitaarspel ook zang. Het stemgeluid is open. Mr Campbell onthoud zich van uithalen, hij zingt vol vertrouwen en overtuiging. Het begeleidende gitaarspel bestaat uit Flamenco technieken, die niet leiden tot een heel klassiek flamenco geluid. Wellicht worden andere akkoorden of toonladders gehanteerd. Het klinkt gevoelig maar niet dramatisch. De emoties die worden gepresenteerd worden niet uitvergroot of overdreven.
Neil speelt een werk van Erik Satie: een 19de eeuwse componist. Het is een mooi werk: het ontroert. Muziek bewijst door de eeuwen heen vergelijkbare functies te vervullen. Een klassiek stuk past heel goed thuis tussen de gevoelige popsongs die de overige muzikanten ten gehore brengen.
